"Złoty reamer" trwa...

Leczenie endodontyczne taurodontycznego zęba 37

Autorzy: Jan Jaroch i Michał Łęski

Katedra i Zakład Stomatologii Zachowawczej i Endodoncji Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

Kierownik katedry: prof. dr hab. n. med. Danuta Piątowska
Kierownik zakładu: prof. dr hab. n. med. Halina Pawlicka
Opiekun koła naukowego: dr n.med Michał Łęski

W pracy przedstawiono poszczególne etapy leczenia endodontycznego taurodontycznego zęba 37.

Termin taurodontyzm pochodzi od łacińskiego słowa Taurus, czyli byk. Po raz pierwszy ząb taurodontyczny został opisany przez Gorjanovic’a-Krambergera (1908), jednakże termin „taurodontyzm” został zastosowany przez sir Arthura Keitha (Keith 1913) do opisania zębów trzonowych przypominających zęby kopytnych, w szczególności byków.

Taurodontyzm to nieprawidłowość zębowa dotycząca kształtu zębów. Jest wynikiem działania negatywnych czynników na otoczkę Hertwiga w okresie rozwoju korzenia (1).

Według piśmiennictwa (Fischer 1963, Witkop 1971, Goldstein & Gottlieb 1973), zmiana ta towarzyszy najczęściej zespołom: Downa, Klinefeltera, niepotliwej dysplazji ektodermalnej, a także w rozszczepie podniebienia. Częstość występowania taurodontyzmu u ogólnie zdrowych osób ocenia się w różnych populacjach od 4,37 do 9,9% (2-4). Anomalia ta dotyczy najczęściej pierwszych zębów trzonowych stałych szczęki, rzadziej żuchwy. Klinicznie ząb wydaje się prawidłowo zbudowany, jedynie na zdjęciu rtg. można zobaczyć wydłużoną komorę oraz krótkie korzenie rozwidlające się w okolicy przywierzchołkowej. Charakterystyczny jest brak przyszyjkowego zwężenia korony (5).